Ο Λεωνίδας Μικρόπουλος και ο Ανδρέας Μυλόπουλος συναντιούνται σε αυτή τη συνέντευξη όπως ακριβώς και επί σκηνής: μέσα από έναν ρόλο που δεν εξαντλείται σε μία φωνή. Στον «Ξένο» του Καμύ, όπως τον προσεγγίζει η ομάδα Caelum, ο Μερσώ γίνεται πεδίο έρευνας, λόγου, σώματος και ζωντανής μουσικής· μια διαδρομή από την ασυνειδητότητα προς την ελευθερία, χωρίς ψευδαισθήσεις νοήματος και χωρίς συναισθηματικές υποχωρήσεις.
H παράσταση «Ένας Ξένος» θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 13 και το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στις 21:00 στο Καμπέρειο Πνευματικό Ίδρυμα.
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να μελετήσετε και τελικά να ανεβάσετε τον «Ξένο» του Αλμπέρ Καμύ;
Λεωνίδας Μικρόπουλος
Το 2017, που μπήκα και στην δραματική σχολή, άρχισα να διαβάζω πολύ και η ξαδέρφη μου στα Γιάννενα μου έδωσε να διαβάσω τον Ξένο του Καμύ. Εντυπωσιάστηκα από την απλότητα του έργο και το τι θέλει να πει και τελικά τι λέει στον καθένα που το διαβάζει. Αρκετές φορές από τότε μου έγιναν κάποιες ανεπίσημες προτάσεις να συμμετέχω σε αυτό το έργο, αλλά για διάφορους λόγους δεν έγινε. Πέρσι, τέτοιο καιρό κιόλας, ξαναέπεσε στα χέρια μου το βιβλίο αυτό και όλες οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές, από τους συντελεστές που το δημιουργήσαμε μέχρι και το θέατρο που αγκάλιασε την επιθυμία μας. Έτσι μετά από πολύμηνη μελέτη, διάβασμα και συζητήσεις οι συνθήκες ολοκληρώθηκαν, συντέλεσα, για μένα, την τέλεια ομάδα με αποτέλεσμα να υλοποιήσουμε το συγκεκριμένο project.
Η διπλή διανομή του Μερσώ αποτελεί για εσάς ένα σκηνοθετικό εύρημα ή έναν μονόδρομο ανάγνωσης του έργου;
Λεωνίδας Μικρόπουλος
Η διπλή διανομή προέκυψε μετά από πολύωρη μελέτη του έργου με την ομάδα μου. Θέλαμε κάπως να αφηγηθούμε την μεταβολή και την πορεία του Μερσώ από την πλήρη ασυνειδητότητα του έως την απόλυτη ελευθερία του και μέσα από τις πρόβες είδαμε πως αυτό σκηνικά θα αποδοθεί, για εμάς, καλύτερα με την μεταβολή και την αλλαγή μιας ολόκληρης υπόστασης.
Τι προσθέτει στην παράσταση η πρωτότυπη ζωντανή μουσική του MadebyGrey; Πώς συνδιαλέγεται με τον λόγο και το σώμα επί σκηνής;
Ανδρέας Μυλόπουλος
Ο Αντώνης Χατζημιχάλης ή αλλιώς MadebyGrey, καταφέρνει με τη μουσική του να διογκώσει τη συναισθηματική αίσθηση και ατμόσφαιρα των στιγμών, κάνοντας τις στιγμές σχεδόν απτές, έντονες και κατανοητές. Κουβαλάει το σώμα και τον λόγο σαν ένα μαγικό χαλί που πετάει πότε ψηλά, πότε χαμηλά, πότε με δύναμη και πότε απαλά. Ολοκληρώνοντας έτσι το συνολικό τοπίο που φτιάχνεται στην παράσταση.
Έχετε πει ότι ο Μερσώ δεν δικάζεται για το έγκλημα, αλλά για τη στάση του απέναντι στη ζωή και τον θάνατο. Πόσο σύγχρονη θεωρείτε αυτή την κοινωνική «δίκη» και σε ποιες σημερινές συμπεριφορές την εντοπίζετε;
Λεωνίδας Μικρόπουλος
Η κοινωνική αυτή δίκη, όπως λέτε, δεν υπολογίζεται σε σύγχρονη και ασύγχρονη, δυστυχώς είναι διαχρονική και πάντα επίκαιρη. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα επικρατεί σε διάφορες μορφές και σε όλους τους τύπους. Πάντα όλοι οι άνθρωποι όταν τους δοθεί η ευκαιρία δημόσια να δικάσουν κάτι, από την πολιτική μέχρι τον αθλητισμό θα αδράξουν την ευκαιρία και θα το κάνουν αδίστακτα. Όλοι θέλουν να πουν κάτι, να δικάσουν κάτι, γιατί έτσι γεμίζουν το εγώ τους, πράγμα που το παρατηρούμε καθημερινά στα κανάλια. Δηλαδή σήμερα στον καιρό των ΜΜΕ, των social media και της κοινωνικής δικτύωσης, η κοινωνική κατακραυγή και το να δικάζουν οι άνθρωποι τους συνανθρώπους τους ελεύθερα και χωρίς κάποια συνέπεια είναι, δυστυχώς, το σύνηθες και το λογικό.
Ο Μερσώ δεν ζητά συγχώρεση, αλλά κατανόηση. Πιστεύετε ότι το σημερινό κοινό είναι έτοιμο να κατανοήσει έναν ήρωα που δεν συμμορφώνεται συναισθηματικά με τα κοινωνικά «πρέπει»;
Ανδρέας Μυλόπουλος
Πιστεύω ότι ποτέ κανένα κοινό δε θα ήταν έτοιμο γι’ αυτό. Αυτό που βοηθάει στο να κατανοήσουμε τον Μερσώ είναι η αφοπλιστική του ειλικρίνεια και ότι τον βλέπουμε μπροστά στον επικείμενο θάνατό του, κι αυτό είναι ένα σημείο που διευκολύνει την ταύτιση. Όσο και να σε δυσκολέψει λοιπόν η συναισθηματική μη συμμόρφωσή του στα κοινωνικά πρέπει, στο τέλος είναι δύσκολο να μη σε συγκινήσει η προσπάθειά του να κατανοήσει τη ζωή, το θάνατο και να βρει νόημα όσο πλησιάζει προς το τέλος. Αυτό είναι κάτι που νομίζω ότι μοιραζόμαστε όλοι γιατί μπροστά στο θάνατο είμαστε όλοι ίδιοι.
Το έργο θέτει ανοιχτά το ερώτημα: «Τι σημαίνει να ζεις αυθεντικά;» Πόσο εφικτό είναι σήμερα αυτό;
Ανδρέας Μυλόπουλος
Για να σε απασχολήσει αυτό το ερώτημα χρειάζεται χρόνος και ψυχραιμία. Και αυτά σπανίζουν στην εποχή μας. Φυσικά σε κάθε εποχή είναι εφικτό να βρίσκει κανείς τον αυθεντικό του εαυτό σε κάθε του στιγμή. Σήμερα αυτό που το κάνει πιο δύσκολο είναι η καθημερινότητα που σε αφήνει χωρίς χρόνο και ψυχικά αποθέματα. Οπότε για να κρατήσει κάποιος το ενδιαφέρον του προς αυτή την κατεύθυνση σημαίνει πως είναι έτοιμος να απορρίψει οποιαδήποτε αίσθηση σιγουριάς του προσφέρεται ώστε να τον αποσπάσει από αυτήν την αναζήτηση.
Έχετε υπάρξει εσείς Μερσώ στη ζωή σας;
Ανδρέας Μυλόπουλος
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου όπου δυσκολεύομαι να κατανοήσω το κοινωνικό παιχνίδι και την αναγκαιότητά του. Οπότε ναι, σε αυτό το κομμάτι μπορώ να πω πως έχω υπάρξει Μερσώ. Όσο για την προσπάθεια διαχείρισης του ψυχισμού του και την απελπισία που αυτό σε στιγμές φέρνει, ταυτίζομαι απόλυτα.
Πώς επηρεάζει τη δική σας σκέψη για τη ζωή η συνεχής τριβή με ένα τόσο υπαρξιακό έργο; Υπάρχει κάτι που αλλάζει μέσα σας όσο περνούν οι παραστάσεις;
Λεωνίδας Μικρόπουλος
Όταν έρχεσαι σε συνεχή τριβή με κάτι, οτιδήποτε και να είναι αυτό, σε επηρεάζει πάρα πολύ, από την καθημερινότητά σου μέχρι και τον τρόπο που σκέφτεσαι, πόσο μάλλον όταν από τον Μάρτιο μέχρι και τον Δεκέμβριο τρίβεσαι καθημερινά με ένα υπαρξιακό θέμα. Το ζήτημα του υπαρξισμού είναι το κυριότερο ζήτημα που ταλανίζει το μυαλό των ενήλικων ανθρώπων και γι’ αυτό αποφάσισα και εγώ να έρθω σε απόλυτη τριβή μαζί του, για να μπορώ να ωριμάσω σαν ον και να αρχίσω να σκέφτομαι πέρα από τα πεπραγμένα. Οπότε καλύτερα θα πω πως δεν επηρεάζει την δική μου σκέψη για τη ζωή, αλλά κάπως, την διαμορφώνει, πράγμα που επιδιώκει η τέχνη και γι’ αυτό καταπιάνομαι μαζί της. Έτσι μετά το πέρας κάθε παράστασης είτε αυτή είναι μια φάρσα είτε αυτή είναι ο Ξένος του Καμύ, αν αυτό γίνεται με αφοσίωση και προσήλωση πάντα κάτι μέσα μου αλλάζει και αναδιαμορφώνεται.
Πώς είναι για έναν Γιαννιώτη καλλιτέχνη να παρουσιάζει το έργο του στο κοινό της πόλης του;
Λεωνίδας Μικρόπουλος
Πλέον συνεργάζομαι με το ΔΗΠΕΘΕ τρία χρόνια και μπορώ να πω πως πάντα είτε ως εσωτερικός είτε ως εξωτερικός συνεργάτης μου αρέσει πάρα πολύ να υπηρετώ την τέχνη μου στην γενέτειρά μου. Πέρσι τέτοιο καιρό είχαμε παρουσιάσει με την ομάδα μου ‘Τα πέντε αφηγήματα’ του Έντγκαρ Άλαν Πόε και όλοι μας είχαμε ενθουσιαστεί με το πόσο ο κόσμος τον Ιωαννίνων είχε αγκαλιάσει την δουλειά μας. Και δεν μιλάω μόνο για το κοινό της πόλης, αλλά για τους ανθρώπους της γενικά γιατί, σίγουρα θα πρέπει να αναφέρω πως με χαρά και φέτος και πέρσι μας προσέφεραν διαμονή, φαγητό και οτιδήποτε ο καθένας τους θα μπορούσε να καταβάλει για να μας βοηθήσει. Έτσι και φέτος, από το καλοκαίρι που ετοιμάζαμε την παράστασή μας για την Αθήνα, αποσκοπούσαμε να την παρουσιάσουμε και στα Γιάννενα και μπορώ να πω ανυπομονούσαμε κιόλας γιατί είναι πάντα πρόκληση να παρουσιάζω την ρηξικέλευθη και καινοτόμα δουλειά μου στους ανθρώπους της επαρχίας, γιατί αυτοί δεν έρχονται να σε κρίνουν με βάση κάτι άλλο που βλέπουν κάθε Σαββατοκύριακο στο θέατρο, αλλά απλά γιατί εκφράζουν την ειλικρινή τους γνώμη.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το Καμπέρειο μετά το τέλος του «Ξένου»;
Ανδρέας Μυλόπουλος
Θα ήθελα ο θεατής να φύγει από την παράσταση με μία ζεστή αίσθηση ότι τα υπαρξιακά του ζητήματα δεν είναι μόνο δικά του και να του ξυπνήσει την επιθυμία να ασχοληθεί περισσότερο με αυτά, να τα αγκαλιάσει και να μην τα αποφεύγει κρύβοντάς τα σε κάποια σκοτεινή γωνιά μέσα του.